55 inch lcd tv Designer Habitat Ultra Slim Cantilever Swivel & Tilt Wall Mount TV Bracket for 26-55 inch for LCD, LED, 3D, Plasma TV, Max VESA 400×400 Reviews

2010-11-24 – ATLANTA, GA – DAG 124 – Hilton Atlanta

55 inch lcd tv

Image by Atlantiquon
Zoals gebruikelijk… wat zeg ik… niks te gebruikelijk, het was heerlijk rustig vandaag in het gebouw, kamergenoot was gisteren al weggegaan, dus ik had een lekkere en rustige nacht zonder mensen om me heen. Een hoop Amerikanen zijn of afgelopen weekend of gisteren vertrokken, de andere huisgenoot vertrok een paar minuten voor me, dus heb ik er maar voor gezorgd dat niets meer aan stond en alleen de essentiële dingen nog draaien. En natuurlijk heb ik ook het raam op slot gedaan, gebeurt nooit, maar 5 dagen weg is toch wel veel om iets ‘open’ te laten.
Om 9 uur had ik afgesproken met Sandra en haar vriend, die hadden aangedrongen dat ik niet met de bus naar het vliegveld hoefde te gaan, want ze hadden toch een auto tot hun beschikking. Hij is politieagent in Duitsland, dus goed en vastberaden autorijden is zeker wel te merken, een aantal Amerikanen rijden toch echt een stuk minder zelfverzekerd en houden het verkeer niet bij. Op aanraden van het nieuws en van de weerinformatie, had ik maar besloten het erop te wagen eerder weg te gaan, want een aantal snelwegen in en rondom Charlotte zouden waarschijnlijk vol komen te staan in de eerste uren van de dag wanneer iedereen de stad uit wil. Uiteraard bleek dat niet deze ochtend te zijn geworden maar gisterenavond, snelwegen vast en het hele land op z’n kop, in ieder geval in Charlotte.
Dus in een 25 minuten – in tegenstelling tot de 1,5 uur waar voor gewaarschuwd was – stond ik net iets over half 10 op de luchthaven. Dus… geadverteerd was een enorme drukte bij de checkpoints, want ja, iedereen vliegt vandaag… het drukste weekend. Dus in iets van 3 minuten mijn koffer ingecheckt (30 pond… dus ik denk dat ik wel goed zit met de andere erbij) – machines voor het inchecken waren al helemaal godverlatens onbezet – en dan de enorme rij voor de scans en alles wat nodig is… alle linten waren zo geplaatst dat er zoveel mogelijk mensen in de rij konden staan en alles was zo lag mogelijk gemaakt. Uiteindelijk was er maar één paspoortcontrole open en twee van de zes (denk ik) scanners waren maar in gebruik, en de rij was niet langer dan een paar meter ofwel 8 personen…
Dus 10 voor 10 stond ik achter de douane.
Ik weet dat het niet echt op prijs gesteld wordt, maar als ik daar ben, dan ga ik lopen. Eerst naar de gate waar ik straks moet zijn en als je die weet te vinden, nou, verkennen dan maar. Ik zag op de kaart dat alle eetgelegenheden verspreid waren over alle concourses (A, B, C, D deel 1, D deel 2 en E) dus was ik erg blij natuurlijk dat ik een visrestaurantachtig iets zag in concourse C… aangezien ik van A3 zou vertrekken, heb ik tenminste een reden om het vliegveld door te lopen. Omdat ik enigszins een beetje honger kreeg – toch een goed ontbijt genuttigd – ben ik maar naar binnen gegaan, en heb plaats genomen aan de bar, want ik vond een tafel een beetje overdreven.
Ik was er natuurlijk net voordat de lunch begon en heb maar een krab crèmesoep genomen, leek me wel wat hebben, en omdat ik even moest wachten er gelijk maar een Sprite erbij… helaas wel met een chloorsmaakje (als iemand daadwerkelijk het water hier lekker vindt…), maar gelukkig niet een erge deze keer. Vervolgens was de soep zeer goed, redelijk goedkoop voor een vliegveld, voor een vol bord met een smaak waar het buffet op de campus echt nog wel wat van kan leren. Vervolgens ben ik maar verder gaan lopen en daar kwam de trots van North Carolina tevoorschijn; ‘First in Flight,’ wat uitbundig is uitgevoerd door kleine modellen van historische vliegtuigen ter display te stellen. Natuurlijk zijn er plaatsen waar grotere modellen kunnen hangen, zoals boven roltrappen waar een volledig gedetailleerd schaalmodel (1:6 of 1:12) van het vliegtuig van de Wright Brothers hing. Omdat deze een beetje groot is in het echt en ze natuurlijk ook een volledig vliegtuig op wilde hangen (arm dak inderdaad) hebben ze een kleiner jaren ’50 of ’60 vliegtuig opgehangen in de vertrekhal van bestemmingen naar Aruba etc. Zal ik maar zeggen dat ik het erg naar mijn zin gehad heb op Charlotte Douglas International Airport.
Ik liep rond en ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik daadwerkelijk iets ging ondernemen, want het is nogal surrealistisch als je al maanden op dezelfde plek in het buitenland zit natuurlijk. Hoe teleurstellend sommige aspecten van de staat ook zijn, ik moet bekennen dat ik nog steeds een warm gevoel krijg als ik alle verschillende plaatsen in de Verenigde Staten te zien krijg, alle verschillende dingen die je hier kan ondernemen… ik heb zekerste weten geen hekel aan het land gekregen door de negatieve dingen die er gebeurt zijn… het is maar een momentopname in de tijd en in één plaats… alsof alles in Nederland zo goed is… Een aantal internationale studenten hebben het idee dat ze misschien hier niet terug zullen keren of misschien ergens eens over 20 jaar als her ooit nog eens uitkomt. Ik heb echt zin om nog meer in dit land te gaan ondernemen… maar waarschijnlijk alleen voor vakanties zoals het er op dit moment uit ziet, werk is er toch niet voor architecten.
Vervolgens kreeg ik wel genoeg van het lopen met twee zware tassen rond mijn schouders; laptop, map, camera’s en benodigdheden, als mede een boek en wat extra spullen, ja… het is toch niet echt fijn om een paar uur mee rond te lopen, daarvoor was het boek namelijk. Toen ik wilde gaan zitten zag ik een andere internationale student zitten die ook een vlucht naar Atlanta had, alleen de vlucht vóór mij, van 11:50 i.p.v. 1:10, ach ja, je kan maar beter een paar minuten meer hebben in plaats van tijdgebrek. Hij ging van Atlanta door naar Indianapolis om vervolgens met een huurauto ‘effe’ naar Chicago door te rijden, want die liggen toch bij elkaar ‘in de buurt.’ Volgens internet is de afstand van Indianapolis airport naar Chicago Midway een 161 mile of 259 km… iets wat ik toch niet graag zou doen, maargoed, ik hoor het volgende week wel, want hij komt pas dinsdag terug, wat de rit natuurlijk al een stuk logischer maakt.
Gelukkig was de vlucht op tijd en konden we het vliegtuig snel in, ik had een zone 3 ticket en zone 1 en 2 waren zeer snel binnen, (zone 2 had 2 passagiers) dus wat loont het nou om een prioriteitsticket te kopen? Helaas was dat ongeveer het beste wat er gebeurd was, want we moesten helaas 30 tot 40 minuten in het vliegtuig wachten voordat we de lucht in mochten. Het was wederom een McDonnell Douglas MD-88, heerlijke vliegtuigen naar mijn idee, drie- en tweezitter en ik had wederom zitplaats 31D, wat wel opvallend was, want voor de zoveelste keer deze te krijgen (heerlijke plaats in het vliegtuig overigens) duidt toch wel op een soort van Karma. Persoonlijk ben ik erg te spreken over deze toestellen, want het geluid vertelt je alles over het vlieggedrag; een hoop mensen raken erdoor in paniek moet ik zeggen, want de motoren gaan regelmatig aan en uit – zo klinkt het in ieder geval.
Dus na 40 minuten wachten mochten we eindelijk, en dan begint het toestel te stoten, het is tenslotte een kist uit 1987, doorontwikkeld vanuit 1975. Het kraakte een beetje, waarschijnlijk iets van de bagage of zo, de zegel van de ruimdeuren waarschijnlijk, en dan begint het pessimistische karakter van de Amerikanen op te spelen natuurlijk. De twee Pratt & Whitney’s aan beide kanten van de staart (niet over de vleugels) beginnen te blazen en dan komt de monotone elektrische zoem erbij, met een ietwat vreemd bijgeluid. De Airbus 321 van Philadelphia naar Los Angeles werkt met opvolgers en deze maken nog steeds dit geluid, en buiten dat, ik heb er al vaker in gezeten. Ding begint te blazen en in de lucht binnen no-time. Natuurlijk zijn deze motoren irritant omdat je exact hoort wat ze doen, en ze gaan een stuk rustiger draaien als je net een 45 seconde in de lucht bent, waardoor de meeste mensen al nerveus worden, en bijna uit als je zo’n 10 minuten erin hangt. Motoren bleven aan en uit gaan tijdens de vlucht, maar ik zie er het probleem eigenlijk niet zo van in, ik vertrouw op deze vliegtuigen en de kundigheid van de piloten. Als er problemen zouden zijn hoor je tenminste wat er aan de hand is in plaats van dat je ineens neerstort omdat je vliegtuig te stil is en je het probleem niet aan hoorde komen.
De vlucht was erg rustig en er (55 minuten i.p.v. de geadverteerde 41) gebeurde niets, geen bewolking, niets. Totdat we Atlanta binnen gingen vliegen… laaghangende bewolking… de meest reguliere probleemmaker voor het vliegrooster van dit vliegveld. Helaas moesten we hierdoor iets langer in de lucht blijven en duurde de afdaling langer. Ik stond te kijken, van het zou nou de bedoeling moeten zijn Uiteindelijk gingen we en dan kan het dan aanvoelen komen dat je ergens net onder de 10000 voet een klap voelt, andere en dikkere luchtlagen, mensen houden daar niet van. Vervolgens was het weer een hele tijd rustig, voordat de uiteindelijke afdaling ingezet werd en je uiteindelijk door het wolkendek moest gaan. Je kan natuurlijk gelijk het aan voelen komen dat een wolkendek enigszins problemen en wat turbulentie geeft. Het was een zeer dikke bewolking en we deden er een kleine 5 minuten over om er doorheen te komen terwijl het de andere keren in 1 of 2 ging.
Het laatste stuk van de laatste afdaling was overigens een stuk minder lekker, want het weer was wat onstuimiger onder de wolken en we waren al behoorlijk dicht bij de grond. Het vliegtuig was nog aan het uitdampen aan alle kanten en nam een aardig deel van de wolk mee naar beneden en zette vaart bij om te landen. Kleppen van de vleugels naar beneden en gaan met die hap… nog meer vaart erbij en het was duidelijk dat het geen zachte landing zou worden. Neersmakken met stijl was een goede benaming ervoor geweest. Een probleem, het meer vaart dan gebruikelijk landen betekent dat je harder dient te remmen… en laat een vliegtuig nou eens geen remblokken hebben. Vleugels verder open, motor maar laten blazen om te proberen het ding te stoppen… en helaas moest er nog iets meer bij om geen landingsbaan tekort te komen, dus vervolgens werd duidelijk waar riemen goed voor zijn in een vliegtuig, want we werden allemaal naar de voorkant van de stoelen getrokken en stonden in seconden stil… het was mijn kortste landing tot nu toe en ik lag bijna dubbel van het lachen want het was echt een vertoning om mensen niet nog een keer te laten vliegen, ik zelf vond het eigenlijk wel stijlvol.
Vervolgens met volle motoren blazend en met behoorlijke snelheid over het vliegveld heen (buitenste landingsbaan) want et zijn 5 banen naast elkaar die snel weer gebruikt dienen te worden, met volle vaart opzouten leek het wel. Nadat we de start- en landingsbanen voorbij waren kon het allemaal wat rustiger aan en werden we rustig naar de terminal geleidt. Vervolgens konden we eruit en kon ik van terminal B via de ‘straat’ naar bagage claim lopen, en dat is al een behoorlijke afstand, vervolgens moet je een niveau naar beneden en dan kan je of lopen, of met de metro. Lopen maar, je moet toch wachten op de bagage. Dus een enorme gang door (5 tot 8 minuten makkelijk) en bij A aan te komen, vervolgens nog een lange gang door (zelfde tijd) om bij T aan te komen en erachter te komen dat je beter met de metro kon gaan, want er is alleen een verbinding tussen T, A, B, C, D en E voor voetgangers, maar niet voor bagage claim, dus het laatste stukje met de metro en via enorm lange roltrappen (Londense Underground formaat) naar de claim, vervolgens de band zoeken (zijn er ook veel) en wonderbaarlijk was de tweede band die ik zag de juiste.
Vervolgens kwamen de koffers van de vlucht er gelijk aan en was mijn koffer de derde of vierde op de band, dus in 2 minuten stond ik buiten en kon ik vragen naar de hotelshuttle. Deze kwam na een telefoontje in een 5 minuten aan en 10 minuten later liep ik de (semi waarschijnlijk) marmeren vloer van de Hilton binnen en na een gezellig gesprek met de lift naar de derde verdieping om een lekker ruime en sfeervolle kamer te betreden met koelkast, koffie/theezetter, magnetron, 35 tot 40 inch LCD TV, groot bureau met ergonomische bureaustoel (de dure versie inderdaad) kingsize bed, nette badkamer met wederom een ander toiletsysteem, loungestoel en zelfs een strijkplank voor wanneer je dit nodig kan hebben. Een zwembad 24 uur tot mijn beschikking met Whirlpool en een restaurant in het hotel, wat wil je nog meer? Ik ga morgen eens de stad verkennen en naar het grootste aquarium van de wereld en wat ik nog meer kan bedenken.
55 inch lcd tv

LCD TV panel shipments set to increase
By Lisa Wang / Staff reporter. Global shipments of ultra-high-definition LCD TV panels this year are expected to be 40 times higher than last year due to strong demand primarily from China, providing a boon to Taiwanese panel makers such as Innolux … 55 inch lcd tv
Read more on Taipei Times

NEW Sony BRAVIA 55inch LCD TV


My NEW Sony BRAVIA KDL-EX500 55inch LCD TV. 55 inch lcd tv
Video Rating: 2 / 5

Designer Habitat Ultra Slim Cantilever Swivel & Tilt Wall Mount TV Bracket for 26-55 inch for LCD, LED, 3D, Plasma TV, Max VESA 400×400


Description :

This Designer Habitat TV bracket is in the popular cantilever style, but in an ultra slim bracket. The TV bracket is designed to fit flat screen LCD, LED, 3D and Plasma style TVs between 26 and 55 inches. This TV bracket is designed to be compliant with VESA standards and VESA compatibility: 75x75mm, 100mm x 100mm, 100mm x 200mm, 200mm x 200mm, 200mm x 400mm, 300mm x 300mm, 400mm x 400mm. Please check your TV’s VESA dimensions by measuring between the mounting holes before purchase. Adaptor plat

55 inch lcd tv

See Features Designer Habitat Ultra Slim Cantilever Swivel & Tilt Wall Mount TV Bracket for 26-55 inch for LCD, LED, 3D, Plasma TV, Max VESA 400×400 to avoid disappointment

Show more:

Shopping with Nextag


Compare Prices on Computers,
Electronics & More

Share and Enjoy